Najczęściej spotykaną technologią ocieplania ścian zewnętrznych domu jest technologia lekka  mokra.

Na ocieplenie tą metodą składają się trzy warstwy: izolacyjna (najczęściej płyty ze styropianu ekspandowanego EPS), wzmacniająca (zaprawa klejąca i siatka z włókna szklanego) oraz elewacyjna (wyprawa tynkarska), które tworzą wzajemnie dopasowany, aktywny system termoizolacyjny.

By właściwie wykonać izolację w technologii lekkiej - mokrej, trzeba przestrzegać   kilku ważnych  zasad.
Powierzchnia ściany przeznaczona do izolacji powinna być oczyszczona i wolna od resztek zaprawy, luźnych kawałków tynków, pyłu, tłuszczu, nalotów czy wykwitów, które mogłyby spowodować rozwarstwienie ocieplonej ściany.

Rozpoczynając układanie izolacji termicznej należy pamiętać o zostawieniu dylatacji, czyli kilkucentymetrowej przestrzeni pomiędzy gruntem a pierwszym rzędem izolacji, (grunt pod wpływem mrozu czasami się podnosi i gdyby nie dylatacja, parcie na warstwę izolacji niszczyłoby elewację). Najczęściej jest to linia cokołu budynku wyznaczona izolacją przeciwwilgociową, ułożoną na ścianach fundamentowych lub piwnicznych. Krawędzie szczelin dylatacyjnych są wykonane przy użyciu profili cokołowych i są mocowane za pomocą kołków rozporowych, przed montażem ocieplenia, do warstwy konstrukcyjnej.

Płyty starannie dociskamy do siebie, aby uniknąć powstawania mostków termicznych na złączeniach. Najlepszym sposobem uniknięcia mostków jest wykonanie izolacji płytami frezowanymi. Pierwszy rząd płyt izolacyjnych opieramy wówczas na prowadnicy. Płyty styropianowe powinny być przyklejane metodą pasmowo-punktową - szerokość pasma masy klejącej wzdłuż obwodu płyty powinna wynosić co najmniej 3 cm, a na pozostałej powierzchni powinny być nałożone placki o średnicy 8-12 cm - tak, aby łączna powierzchnia masy klejącej obejmowała co najmniej 40 proc. powierzchni płyty. W miejscach narażonych na większe ssanie wiatru (np. naroża budynku, okolice otworów okiennych i drzwiowych) lub tam, gdzie podłoże jest słabsze, należy równolegle stosować mocowanie mechaniczne, używając kołków rozporowych. Przy płytach o gładkich krawędziach potrzeba ok. 6 kołków/mkw., natomiast przy płytach frezowanych wystarczą 4 kołki/mkw. W mocnych ścianach wykonanych np. z cegły pełnej, kołki powinny być zakotwione na głębokość min. 5 cm, a w mniej wytrzymałych np. z pustaków czy betonu komórkowego - na głębokość min. 9 cm (należy stosować kołki rozporowe posiadające atest na tego rodzaju użycie). Talerzyki dociskowe kołków muszą dokładnie przylegać do powierzchni płyt.
Układanie drugiego rzędu rozpoczynamy od połówki płyty. Przy narożniku płytę wysuwamy na jej grubość, aby umożliwić wiązanie rzędów na obydwu ścianach. Układanie trzeciego rzędu płyt rozpoczynamy ponownie od całej płyty aby w ten sposób zapewnić mijanie spoin i dobre wiązanie pomiędzy poszczególnymi rzędami.
Należy pamiętać, aby styki płyt nie występowały w narożach okiennych i drzwiowych. Najcieńszą warstwę izolacyjną uzyskuje się dzięki stosowaniu styropianu wysokiej jakości. Przykładowo styropian, który nie zawiera regranulatu – np. Swisspor, ma wyższy współczynnik izolacyjności, dzięki czemu warstwa stosowanej izolacji może być cieńsza.

W miejscach, które są szczególnie narażone na uszkodzenia mechaniczne, jak np. naroża na parterze, w otworach okiennych i balkonowych mocujemy profile okienne z fabrycznie wtopionym pasem siatki. Można zastosować również dodatkowe pasy siatki zbrojącej ułożone ukośnie w stosunku do głównej warstwy lub w postaci warstwy podwójnej. Po 2-4 dniach wysychania warstwy izolacyjnej na płyty styropianowe nanosi się warstwę podkładową o grubości ok. 2 mm warstwy masy klejącej. Bezpośrednio na świeżo położony klej wciskamy pasy siatki zbrojeniowej. Siatka musi być zatopiona w masie klejącej bez fałd i zagnieceń na całej swojej grubości. Kolejne pasy siatki z włókna szklanego są układane podobnie jak pierwszy - od góry do dołu, z zakładką na pas poprzedni ok. 10 cm. Siatka powinna zachodzić także na wszystkie narożniki, profile ochronne itp.

Warstwa zbrojąca powinna schnąć przez co najmniej 48 godzin. Na wyschnięte podłoże nanosi się warstwę gruntująca pod tynk zewnętrzny. Najlepiej jest gruntować podłoże podkładem tynkarskim w kolorach zgodnych z kolorystyką tynku. Podkład schnie minimum 24 godziny. Wykonując izolację styropianem, możemy wybrać prawie każdy rodzaj tynku: akrylowy, mineralny i silikatowy. Wart polecenia jest tynk mineralny lub polimerowo-mineralny - koszt mniejszy niż akrylowego, a efekt równie dobry. Przygotowaną masę lub zaprawę tynkarską rozprowadza się cienką, równomierną warstwą po podłożu za pomocą długiej pacy ze stali nierdzewnej. Po tej czynności należy usunąć nadmiar zaprawy. Żądaną strukturę tynku uzyskuje się poprzez zatarcie nałożonej masy.

Wszystkie prace dociepleniowe powinno się prowadzić w odpowiednich warunkach pogodowych, czyli temperaturze od +5 do 25ºC, przy bezdeszczowej pogodzie. Ostateczna wyprawa elewacji powinna być wykonana jak najszybciej. Położenie tynku wieńczy dzieło, ale także w sposób naturalny zamyka dostęp czynników atmosferycznych i promieniowania UV do styropianu, który ukryty jest pod cienką warstwą kleju z zatopioną siatką.

Krzysztof Łajtar
specjalista Swisspor Polska